1. This site uses cookies. By continuing to use this site, you are agreeing to our use of cookies. Learn More.
  2. Guest, δες το νήμα της εβδομάδας: Με 70 μιλια την ωρα
  3. Guest, δες το νήμα της εβδομάδας: Hysterical Literature: Φιλολογικός οργασμός

Ποίηση

Discussion in 'Off Topic' started by dora_salonica, Jun 29, 2014.

  1. King A

    King A Junior Member

    Country:
    Greece
    Joined:
    Nov 23, 2015
    Posts:
    69
    Threads:
    3
    Likes Received:
    154
    Gender:
    Male
    Status:
    Dom
    Ίσως μία μέρα να πώ μία μεγάλη ιστορία, αυτά που θέλω να πω δεν μπορώ να τα πω γιατί καίνε θα μιλήσω για μικρές στιγμές
    ThomasPolygono likes this.
  2. espimain

    espimain Main Contributor

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 2, 2014
    Posts:
    10,549
    Threads:
    104
    Likes Received:
    21,063
    Gender:
    Male
    Status:
    Master
    Κατερίνα Γώγου
    1Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993


    Σε ενοχοποιούν
    Όχι τόσο οι πράξεις σου
    Σε ενοχοποιούν οι σκέψεις
    Οι σχέσεις σου
    Κάτι χαμόγελα που έσβησες
    Κάτι μαλακισμένες εικόνες που κουβαλάς
    Σχεδόν ηλιοβασίλεμα.
    Σε ενοχοποιεί η αθωότητά σου
    Και αυτά που της χρωστάς.
    Κάτι λάθη
    Και κάτι πάθη.
    Και έτσι είσαι ζωγραφισμένος
    Σ' ένα κόκκινο μπαλόνι που ανεβαίνει
    Δε μιλάει
    Ανεβαίνει πάνω απ’ την πόλη.


    Κόκκινο Μπαλόνι
    Τώρα Να Δούμε Εσείς Τί Θα Κάνετε
    εκδόσεις Καστανιώτη


    [​IMG]
  3. ThomasPolygono

    ThomasPolygono All is Violent, all is Bright.

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 1, 2014
    Posts:
    1,194
    Threads:
    59
    Likes Received:
    2,995
    Gender:
    Male
    Status:
    Switch
    Πρέπει, σου λέω, ν’ ανήκετε στον ίδιο κόσμο.
    Μην τραβάει ο ένας τον άλλον στον κόσμο τον δικό του
    και τον ξεσπιτώνει.
    Γιατί ο νόστος του εαυτού,
    Ο νόστος της αλήθειας σου,
    Είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα.
    Διαλύει σχέσεις και σπίτια και οικογένειες.
    Να διαλέγετε συντρόφους του ίδιου κόσμου.
    Να συνεννοείστε με τα μάτια.
    Να τελειώνει ο ένας τη φράση του άλλου.
    Η αγκαλιά και το φιλί να έχουν διάρκεια.
    Τα δέρματα κι οι μυρωδιές να ταιριάζουν.
    Να υπάρχουν κοινές αγάπες.
    Βαθιές. Πνευματικές. Ουσιαστικές.
    Να νιώθετε ότι ήσασταν μαζί από πάντοτε.
    Να είναι ο ένας η παιδική ηλικία του άλλου.
    Ο πρώτος εφηβικός έρωτας.
    Ο σπουδαιότερος κι αιώνιος εραστής.
    Και η σιωπή… το πιο σημαντικό.
    Να μιλάτε με τη σιωπή.

    Ευλαμπία Τσιρέλη - Nόστος
    https://tsirelievlampia.wordpress.com/
    lstelios, Coraline, abigail and 3 others like this.
  4. Anka

    Anka Junior Member

    Country:
    Greece
    Joined:
    Aug 31, 2016
    Posts:
    18
    Threads:
    1
    Likes Received:
    49
    Gender:
    Female
    Status:
    Unsure
    El testigo

    Yo no te pido nada
    yo no te acepto nada.
    Alcanza con que estés
    en el mundo
    con que sepas que estoy
    en el mundo
    con que seas
    me seas
    testigo juez y dios.
    Si no
    para qué todo.


    Ο μάρτυρας

    Τίποτα εγώ δε σου ζητώ
    Τίποτα δεν δέχομαι εγώ από σένα.
    Αρκεί που υπάρχεις
    στον κόσμο
    που ξέρεις ότι υπάρχω
    στον κόσμο
    που είσαι
    και είσαι για χάρη μου
    μάρτυρας κριτής θεός.
    Αν όχι
    ολ΄αυτά προς τι.

    23/04/1960

    Idea Vilarino
    Last edited: Sep 4, 2016
    Janus, ARHONTAS and ThomasPolygono like this.
  5. KYRIOS-OLA

    KYRIOS-OLA truths lurking in shadows

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 5, 2014
    Posts:
    237
    Threads:
    1
    Likes Received:
    911
    Gender:
    Male
    Status:
    Hedonist
    Ιδού λοιπόν το ως τώρα ανέκδοτο ποίημα του Κ. Βάρναλη, αφιερωμένο και χαρισμένο στον Νίκο Ζωγράφο:

    ΤΑ ΜΟΥΝΑΚΙΑ

    Μουνάκια φλογισμένα σαν τα ρόδα
    Σαν του νεοφούρνιστου ψωμιού τη θραψερή ζεστοβολιά
    Μες τα τρεμόπαχα μεριά σας
    που ονειρεύεστε νυχτιές οργιακές
    Παρθενικά μουνάκια!
    αργοσαλεύουν τα χειλάκια
    τα χνουδωτά!
    Σαν γαρούφαλλων ανεμόσειστα φυλλάκια
    Σαν στοματάκια διψασμένα
    από ποια δίψα;
    Και κάπου κάπου αργοκυλά
    στων διακαμένων σας χειλιών την άκρη
    της βαρβατίλας καβλομύριστο ένα δάκρυ!

    (https://sarantakos.wordpress.com/2010/02/07/barnalis/)
    Ippoliti, Maia and ThomasPolygono like this.
  6. ThomasPolygono

    ThomasPolygono All is Violent, all is Bright.

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 1, 2014
    Posts:
    1,194
    Threads:
    59
    Likes Received:
    2,995
    Gender:
    Male
    Status:
    Switch
    Καντάτα

    Ἕνα περίεργο ἐπεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στὶς ἐφημερίδες,
    ἕνας ἄντρας πῆγε σ᾿ ἕνα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ «σπίτια»,
    πῆρε μιὰ γυναῖκα,
    μὰ μόλις μπαίνουν στὸ δωμάτιο,
    ἀντὶ νὰ γδυθεῖ καὶ νὰ ἐπαναλάβει τὴν αἰώνια κίνηση,
    γονάτισε μπροστά της, λέει, καὶ τῆς ζητοῦσε νὰ τὸν ἀφήσει
    νὰ κλάψει στὰ πόδια της. Ἐκείνη βάζει τὶς φωνές,
    «ἐδῶ ἔρχονται γιὰ ἄλλα πράγματα»,
    οἱ ἄλλοι ἀπ᾿ ἔξω δώστου χτυπήματα στὴν πόρτα.
    Μὲ τὰ πολλὰ ἄνοιξαν καὶ τὸν διώξανε μὲ τὶς κλωτσιὲς
    — ἀκοῦς ἐκεῖ διαστροφὴ νὰ θέλει, νὰ κλάψει μπρός σε μιὰ γυναῖκα.
    Ἐκεῖνος ἔστριψε τὴ γωνία καὶ χάθηκε καταντροπιασμένος.
    Κανεὶς δὲν τὸν ξανάδε πιά.
    Καὶ μόνο ἐκείνη ἡ γυναῖκα,
    θὰ ᾿ρθεῖ ἡ ἀναπότρεπτη ὥρα μιὰ νύχτα, ποὺ θὰ νοιώσει τὸν τρόμο ξαφνικά,
    πῶς στέρησε τὸν ἑαυτὸ τῆς ἀπ᾿ τὴν πιὸ βαθιά,
    τὴν πιὸ μεγάλη ἐρωτικὴ πράξη
    μὴν ἀφήνοντας ἕναν ἄντρα νὰ κλάψει στὰ πόδια της.

    Τάσος Λειβαδίτης
    (1921-1988) ποιητὴς ἀπὸ τὴν Ἀθήνα.
    http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/tasos_leibadiths_poems.htm
    dora_salonica and KYRIOS-OLA like this.
  7. ThomasPolygono

    ThomasPolygono All is Violent, all is Bright.

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 1, 2014
    Posts:
    1,194
    Threads:
    59
    Likes Received:
    2,995
    Gender:
    Male
    Status:
    Switch
    of human bondage

    Δουλεία
    της ανθρωπιάς
    μες τα τόσα ερείπια
    και τους τόσους καπνούς.
    Κάποιος φεγγίτης
    θα ήτανε λύτρωση.
    Θαταν η πύλη
    για τόσους δεσμώτες
    των χιλίων καυμών.
    Κι αν ήσουν πληβείος,
    τι θα λεγες τάχα
    στις μίζερες κόγχες;
    Ποιο βάλσαμο θάχυνε
    πράες σταγόνες;
    Σ΄αυτη τη δουλεία
    της σάρκας
    καις
    τόσα λιβάνια
    και τόσοι προφήτες
    δεν μπόρεσαν να βρουν
    σχεδίες...
    Χωρίς δουλεία
    τι θάταν κι η ζωή σου
    έτσι στεγνή που είναι;

    Γιώργος Λαζ. Ψαλτόπουλος "Τα άσπρα γράμματα". Ποιήματα
    Last edited: Apr 18, 2017
    dora_salonica likes this.
  8. dora_salonica

    dora_salonica Administrator Staff Member Administrator

    Country:
    United Kingdom
    Joined:
    May 28, 2014
    Posts:
    5,005
    Threads:
    280
    Likes Received:
    11,915
    Gender:
    Female
    Status:
    Sub
    Δώσε πηγή. Για οτιδήποτε δεν είναι δικό μας, οφείλουμε να αναφέρουμε ποιος το έγραψε. Αλλιώς τελούμε το αδίκημα της λογοκλοπής (plagiarism). Αυτή είναι και η έννοια του copyright, των πνευματικών δικαιωμάτων.
    ThomasPolygono likes this.
  9. ThomasPolygono

    ThomasPolygono All is Violent, all is Bright.

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 1, 2014
    Posts:
    1,194
    Threads:
    59
    Likes Received:
    2,995
    Gender:
    Male
    Status:
    Switch
    Πηγή.

    Ερωτικό - Τάσος Λειβαδίτης - Απαγγέλει ο ίδιος ο ποιητής
    Κιθάρα ο Δημήτρης Φάμπας

    Ναι αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα. Σαν ήμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου, έσκυβε και με ρωτούσε: τι έχεις αγόρι μου; Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της έναν κόσμο άδειο από σένα, και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα. Όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου. Κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε. Έτσι έζησα, πάντοτε.
    Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου, είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου, αγαπημένη μου...
    Αλήθεια εκείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας, αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό, αυτά τα δάκρυα που δε μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω, πόσο σου πήγαιναν.
    Κι ύστερα ξαφνικά εκείνο το βράδυ... έβρεχε. Ανέβηκα τέσσερα-τέσσερα τα σκαλιά, κανείς στην κάμαρα. Έτρεμε στ' ανοιχτό παράθυρο η κουρτίνα. "Φεύγω, μη ζητήσεις να με βρεις", έγραφε. Η χτένα της ξεχασμένη πάνω στο τραπέζι ανάμεσα στις χυμένες πούδρες, σαν ένα μικρό παιδικό φέρετρο μέσα στη σκόνη.
    Πού είσαι λοιπόν; πες μου, πού είσαι; σ' αναζητάω σαν τον τυφλό που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας σ' ένα σπίτι που 'πιασε φωτιά.
    Τις νύχτες σηκώνομαι αλαφιασμένος, ντύνομαι και σε περιμένω. Δε θα χτυπούσες καν την πόρτα. Θα πέταγες με βιάση το παλτό σου στην καρέκλα. Η κάμαρα όλη θα λιποθυμούσε όπως θα 'λυνες ξαφνικά εκείνα τ' ασύγκριτα τυραννικά μαλλιά σου. Η παλιά ντουλάπα θα 'τρεχε και σαν μια ταπεινή υπηρέτρια θα σου 'βγαζε τα παπούτσια. Θα γελούσαν οι καθρέφτες, θα ξυπνούσαν οι γείτονες... Όλα έχουν μείνει όπως τα 'φησες θα σου 'λεγα.
    Κι η χτένα σου, να τη εκεί. Η μαύρη μεγάλη χτένα σου, σαν ένας έρημος κατασκότεινος δρόμος που τον περνάω κάθε νύχτα.
    Άσε με τώρα να κοιτάζω τα παράθυρά σου ξέροντας πως μέσα ένας άλλος σε παίρνει. Ένας άλλος βυθίζεται μες στη μεγάλη σου άνοιξη. Εγώ και ποδοπατημένη από χιλιάδες άντρες σ' αγαπώ.
    Άσε με εδώ στη γωνιά, δεν πειράζει ας χιονίζει. Αυτό το μικρό τετράγωνο φως που ρίχνει το παράθυρο σου πάνω στο χιόνι, εμένα είναι ο κόσμος μου. Δε θα σου πω τίποτα μόλις βγεις. Θα περπατάω δίπλα σου αμίλητος, κι αν αυτό σε πειράζει μπορώ να 'ρχομαι πίσω σου σα σκυλί. Κι όταν πεθάνω, το χώμα που θα με σκεπάσει δε θα 'ναι για μένα το σκληρό χώμα των νεκρών, μα η απαλή τρυφερή γη, που κάποτε πλαγιάσαμε γυμνοί πάνω της. Ποδοπάτησέ με να 'χω τουλάχιστον την ευτυχία να μ' αγγίζεις.
  10. ThomasPolygono

    ThomasPolygono All is Violent, all is Bright.

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 1, 2014
    Posts:
    1,194
    Threads:
    59
    Likes Received:
    2,995
    Gender:
    Male
    Status:
    Switch
    [​IMG]
    Κάπου στην Αθήνα περπατώντας...
    [​IMG]
    Sibilla Vane likes this.
  11. ThomasPolygono

    ThomasPolygono All is Violent, all is Bright.

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 1, 2014
    Posts:
    1,194
    Threads:
    59
    Likes Received:
    2,995
    Gender:
    Male
    Status:
    Switch
    [​IMG]
    [​IMG]

    Σάμιουελ Μπέκετ
    Μεταφράζει η Κατερίνα Καντσού

    Συνδεδεμένος

    1.
    Είναι τέτοια η απελπισία στο να κρύβεις τις λέξεις που θες να πεις
    Που δεν είναι καλύτερο να αποτυγχάνεται η προσπάθεια
    Απ’ το να μη γίνεται καθόλου;
    Οι ώρες μετά τη φυγή σου πέφτουν πάνω μου βαριές
    σύντομα θ’ αρχίσουν σιγά-σιγά να σέρνονται
    πάνω σ’ ένα κρεβάτι απ’ τη δική σου έλλειψη
    όπου οι μάχες αρπάζονται τυφλά
    αναζωπυρώνοντας αναμνήσεις από αγάπες παλιές
    αντικρίζοντας ματιές εκεί όπου κάποτε έβλεπα τα δικά σου μάτια
    αλλά όλα είναι προτιμότερο να συμβαίνουν σύντομα παρά ποτέ
    η ανάγκη μου, μαύρη και σκοτεινή πιτσιλάει τα πρόσωπά τους
    και σου λέω ξανά πως εννέα μέρες δεν είναι ποτέ αρκετές
    γι’ αυτούς που αγαπάμε
    ούτε εννέα μήνες
    ούτε εννέα ζωές

    2.
    Και σου λέω πάλι
    εάν εσύ δεν με διδάξεις δεν θα μάθω
    σου λέω πάλι υπάρχει πάντα κάτι το τελευταίο
    ακόμα και τις τελευταίες φορές
    τις τελευταίες φορές που ικετεύεις
    τις τελευταίες φορές που αγαπάς
    ξέροντας πως να μη ξέρεις να προσποιείσαι
    κάτι το τελευταίο ακόμη και την τελευταία φορά που σου λέω
    εάν εσύ δεν μ’ αγαπήσεις δε θ’ αγαπηθώ ποτέ
    εάν εγώ δεν σ’ αγαπήσω δε θ’ αγαπήσω ποτέ

    η ανατάραξη των περασμένων λέξεων κατευθείαν στην καρδιά και πάλι
    Αγάπη αγάπη αγάπη σαν γδούπος βαρύς ενός παλιού εμβόλου
    χτυπώντας τους αναλλοίωτους σωρούς των λέξεων

    κι εγώ τρομοκρατημένος και πάλι
    πως ίσως δεν αγαπηθώ
    πως ίσως αγαπήσω αλλά όχι εσένα
    πως ίσως αγαπηθώ αλλά όχι από εσένα
    ξέροντας πως να μη ξέρω να προσποιούμαι

    εγώ και όλοι οι άλλοι που θα σε αγαπήσουν
    αν σε αγαπήσουν

    εκτός κι αν δεν σ’ αγαπήσουν

    https://www.vakxikon.gr/σάμιουελ-μπέκετ-τρία-ποιήματα/
    Sibilla Vane likes this.
  12. Sibilla Vane

    Sibilla Vane vertex

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jul 17, 2014
    Posts:
    309
    Threads:
    0
    Likes Received:
    761
    Gender:
    Female
    Status:
    Perv
    A Superscription
    by DANTE GABRIEL ROSSETTI

    Look in my face; my name is Might-have-been;
    I am also call'd No-more, Too-late, Farewell;
    Unto thine ear I hold the dead-sea shell
    Cast up thy Life's foam-fretted feet between;
    Unto thine eyes the glass where that is seen
    Which had Life's form and Love's, but by my spell
    Is now a shaken shadow intolerable,
    Of ultimate things unutter'd the frail screen.

    Mark me, how still I am! But should there dart
    One moment through thy soul the soft surprise
    Of that wing'd Peace which lulls the breath of sighs,—
    Then shalt thou see me smile, and turn apart
    Thy visage to mine ambush at thy heart
    Sleepless with cold commemorative eyes.

    Πολύ αγαπημένο ποίημα!
    Janus likes this.
  13. ThomasPolygono

    ThomasPolygono All is Violent, all is Bright.

    Country:
    Greece
    Joined:
    Jun 1, 2014
    Posts:
    1,194
    Threads:
    59
    Likes Received:
    2,995
    Gender:
    Male
    Status:
    Switch
    Ο Νίκος Εγγονόπουλος για τις γυναίκες...

    "Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες που αγαπάμε"

    Είν οι γυναίκες π'αγαπούμε σαν τα ρόδια
    έρχονται και μας βρίσκουνε
    τις νύχτες
    όταν βρέχη
    με τους μαστούς τους καταργούν την μοναξιά μας
    μεσ' στα μαλιά μας εισχωρούν βαθιά
    και τα κοσμούνε
    σα δάκρυα
    σαν ακρογιάλια φωτεινά
    σα ρόδια

    είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
    τα πάρκα τους
    ζούν μόνο μέσα στην καρδιά μας
    είν' τα φτερά τους
    τα φτερά αγγέλων

    τ'αγάλματα τους είναι το κορμί μαςοι ωραίες δενδροστοιχείες είν' αυτές οι ίδιες
    όρθες στην άκρια των ελαφρών ποδιών
    τους
    μας πλησιάζουν
    κι' είναι σαν να μας φιλούν
    στα μάτια
    κύκνοι

    είν οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
    στους καλαμιώνες τους
    τα φλογερά τα χίλια μας σφυρίζουν
    τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
    κι' ύστερα
    σαν πετούν
    τα καθρεφτίζουν
    - υπερίφανα ως είν -
    κι είναι στις όχθες τους οι λευκές λύρες
    που η μουσική τους πνήγει μέσα μας
    τις πίκρες
    κι' ως πλημμυρούν το είναι μας
    χαρα
    γαλήνη
    είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
    λίμνες

    είν οι γυναίκες π'αγαπούμε σαν σημαίες
    στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
    τα μακρυά μαλιά τους λάμπουνε
    τις νύχτες
    μες στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
    τη ζωή μας
    είν οι απαλές κοιλίες τους
    ο ουράνιος θόλος
    είναι οι πόρτες μας
    τα παραθύρια μας
    οι στόλοι
    τ'άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντα τους
    τα χρώματα τους είναι
    τα λόγια της αγάπης
    τα χείλη τους
    είναι ο
    ήλιος το φεγγάρι
    και το πανί τους είν το μόνο σάβανο που μας αρμόζει
    είν οι γυναίκες π' αγαπούμε σημαίες

    είν οι γυναίκες π'αγαπούμε δάση
    το κάθε δέντρο τους είν και ένα μήνυμα του πάθους
    σαν μες' σ'αυτά τα δάση
    μας πλανέψουνε
    τα βήματα μας
    και χαθούμε
    τότες ειν
    ακριβώς
    που βρίσκουμε τον ευατόνε μας
    και ζούμε
    και όσο απο μακρυά ακούμε ν'αρχωνται οι μπορες
    η και μας φέρνει
    ο άνεμος
    τις μουσικές και τους θορύβους
    της γιορτής
    η τις φλογερές του κινδύνου
    τίποτα -φυσικά- δεν μπορεί πια να μας φοβίση
    ως οι πυκνές φυλλωσίες
    ασφαλός μας προστατεύουν
    μια που οι γυναίκες που αγαπούμε είναι σα δάση

    είν οι γυναίκες π'αγαπούμε σαν λιμάνια
    (μόνος σκοπός
    προορισμός
    των ωραίων καραβιών μας)
    τα μάτια τους
    ειν οι κυμματοθραύστες
    οι ώμοι τους είν ο σηματοφόρος
    της χαράς
    οι μηροί τους
    σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
    τα πόδια τους
    οι στοργικοί
    μας
    φάροι
    - οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κατερίνα -
    είναι τα κύμματα τους
    οι υπέροχες θωπείες
    οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
    μόνε
    μας
    δείχνουνε το δρόμο
    - φιλικές -
    προς τα λιμάνια: οι γυναίκες π' αγαπούμε

    έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
    κι' όταν σφιχτά στην αγκαλία μας
    τις κρατούμε
    με τους θεούς κι' εμείς γινόμαστ' όμοιοι
    στηνόμαστε όρθοι σαν άγριοι πύργοι
    τίποτε δεν είν' πιά δυνατό να μας κλονίση
    με τα λευκά τους χέρια
    αυτές
    γυρω μας γατζώνουν
    κι' έρχονται όλοι οι λαοί
    τα έθνη
    και μας προσκυνούνε
    φωνάζουν
    αθάνατο
    στους αιώνες
    τ' όνομα μας
    γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
    την μεταδίδουν
    και σ' εμάς
    αυτή
    τη θεία τους
    ουσία

    https://www.facebook.com/Philognosia/posts/370432016421230
    Janus and Sibilla Vane like this.

Share This Page