1. This site uses cookies. By continuing to use this site, you are agreeing to our use of cookies. Learn More.
  2. Guest, we invite you to take a look at the thread of the week: BDSM photos of members
  3. Guest, δες το νήμα της εβδομάδας: Λαμπερό χαμόγελο με ένα μόνο βούρτσισμα

Επιστολές που ποτέ δεν στείλαμε. Παραμιλητά. Ιστορίες. Σημειώματα. Μονόλογοι. Hμερολόγια...

Discussion in 'Off Topic' started by Tenebra_Silente, Feb 20, 2015.

  1. Όπως λέει ο τίτλος...

    Παραμιλητά...σαν κι εκείνα στα οποία αφηνόμαστε κάποια "βράδια"...ίσως στην διάρκεια ενός ταξιδιού η περιμένοντας σε μια στάση...ένα αεροδρόμιο...ένα λιμάνι...σε κάποιο σταθμό τρένου...
    ...στο γραφείο η απλά στον καναπέ του σπιτιού μας...
    Μ' ένα τσιγάρο...ένα καφέ...μια πορτοκαλάδα...με άδεια χέρια...Μόνοι η με παρέα...

    Γράμματα που ποτέ δεν στείλαμε...
    Επιστολές που μείναν λειψές...που έγιναν οστεοθήκη για γύψινες καρδιές, που ίσως και να 'σπασαν νωρίς, μπορεί κι αργά...
    Που περιπλανήθηκαν σε κάποιο διάδρομο του μυαλού, αλλά κουράστηκαν πριν φτάσουν στις άκρες των δακτύλων...
    Ημερολόγια που χάθηκαν στις ώρες τις μικρές...που "βρήκαμε" σε κείνες τις μεγάλες...
    Λόγια που δεν προλάβαμε να πούμε...που μετανιώσαμε και εξορίσαμε στα Τάρταρα της σιωπής, πριν καν αφήσουν τις σάρκινες συμπληγάδες των χειλιών...

    Μονόλογοι για φίλους...αγάπες...στιγμές...μουσικές...όνειρα...βιβλία...
    θάλασσες...ορίζοντες...ψευδαισθήσεις...επιθυμίες...αναμνήσεις...
    Προσωπικές ιστορίες...
    Αλήθειες και μυθολογίες...
    Σκέψεις αδέσποτες σε "ινδιάνικη σειρά"...
    Θραύσματα ζωής...
    Σκλήθρες κάθε είδους...

    Μα λόγια δικά σας...όχι άλλων ( παρά μόνο σαν "πινελιές" του δικού σας "κάδρου")...Σαν "αμπελοφιλοσοφία"...σαν γράμμα..σαν σημείωμα...σαν "σκορποχώρι"...
    Όπως σας αρέσει, όπως σας "έρχεται"...
    Αλλά που ν' αποτελείται τουλάχιστον από δυο/τρεις γραμμές...
    Και τα "σεντόνια" εξυπακούεται ότι επιτρέπονται...
    Όπως και τα βίντεο που τα λόγια σας ίσως και να τα συνόδευαν...Αν κάποια μουσική, κάποια σκηνή θα θέλατε να την καταθέσετε...
    Αλλά τα λόγια σας πρέπει να βρίσκονται πάντα σε πρώτο πλάνο...

    Στο "τραπέζι" σας έχω αφήσει αλκοολούχα και μη...φαγητό για όλα τα γούστα...
    Και οι καρέκλες είναι αναπαυτικές και αρκετές για όλους τους επισκέπτες...

    Όποιος/α θα ήθελε, ν'αφήσει το "στίγμα" του/της, είναι ευπρόσδεκτος/η...
    Για οτιδήποτε θα έκανε τις "χορδές" του/της να πάλλονται...
    Οτιδήποτε εκτός από "σκέτες" BDSM ιστορίες/εμπειρίες...
    Οτιδήποτε εκτός από "σκέτα" ποιήματα η απλές φράσεις...

    Να είστε καλά...:)
    Last edited by a moderator: Feb 21, 2015
    Ana Steel, Ippoliti, MissQ and 5 others like this.
  2. Απλά από συνήθεια



    Τι κι αν θέλω μπλε βουνά....θάλασσες πράσινες...μακάρι πατημασιές κόκκινες...απρόσιτες...βρώμικες....
    Πέτρες θαμπές σαν την ζωή...των άλλων...εκείνων...των ελάχιστων...με τ'ακονισμένα δόντια...καρδιές γκρίζες που δεν έχουνε ρυθμό....
    Που τους προκαλούν τα ταμπούρα έξαψη....που ψάχνουν στα ψυγεία κατεψυγμένες ηδονές...
    Ένα πορτοφόλι ο κύριος μοχλός...ανίκανος να υψώσει...
    Βούρκος με όψη επαύλεως ( αφήνουμε τις βλασφημίες για άλλες στιγμές....ποταπές....εκείνες τις ακόμη λιγότερες...μπορεί και περισσότερες...πολλά μπορεί...)...υπόνομοι από χαμόγελα....
    Τσίρκο δίχως τίγρεις, κλόουν η σχοινοβάτες...αλλά γεμάτο από ακριβές πουτάνες που ξέρουν να δίνουν μόνο κώλο....
    Στο τέλος καταλήγεις ν'αφουγκράζεσαι μονάχα τις χαρακιές στις παλάμες σου...
    Καλά γνωρίζοντας, ότι δεν έχει νόημα κανένα να σε κατανοήσει κανείς άλλος πέρα από σένα...
    Γιατί δικός σου χάρτης οι ρυτίδες....οι ουλές στ' αόρατα σημεία...και απαγγέλλεις με το δέρμα, του Καρυωτάκη στίχους, του Montale...
    Γραφικός εσύ για τους υπόλοιπους...για σένα εκείνοι λίγοι...παρά τα ψηλά τους τα καπέλα ( και τον ανύπαρκτο τον ίσκιο )...τις πλουμιστές γραβάτες ( που να ξεραν ότι θα γίνουν μια μέρα η θηλιά τους )....

    Τι κι αν θέλω μπλε βουνά....θάλασσες πράσινες....πατημασιές πλέον αποξηραμένες...δίχως ταξίδι μείνανε...και των Κυθήρων τα περβάζια θαρρώ κι όλο μακραίνουν...
    Σαν ηχώ από κέρματα καθώς γλιστρούν από κοραλλένια ράμφη στο κρεβάτι...σιωπηλά...ματωμένα...όπως του τελευταίου πάθους η σαγήνη...
    Και συνεχίζεις να επιστρέφεις...απλά από συνήθεια...Φορώντας τα κουρέλια εκείνων που σου μοιάζουνε...ίσως και κάποια αλήθεια....
    Last edited by a moderator: Feb 23, 2015
    MissQ, KYRIOS-OLA, black C and 3 others like this.
  3. Κάπου...έτσι...στο πόδι...σίγουρα απ' ανάγκη...20/7/2014...γύρω στις 04.30 τη νύχτα




    ...Και είμαι δυο σκαλοπάτια μακριά από την κρεβατοκάμαρα...στο σπίτι της...
    Με την καύτρα του τσιγάρου φάρο στα σκοτάδια...
    Εκείνη τώρα κοιμάται και μην με ρωτάς πως τη λένε...Μου φαίνεται Άννα...
    Την είχα γνωρίσει πριν δυο μήνες όταν είχα έρθει εδώ σαν αντιπρόσωπος της αρχής για τις εκλογές...
    Συνάδελφος που είχε αναλάβει αντιπρόσωπος κι εκείνη στο διπλανό τμήμα απ' το δικό μου...
    Είχαμε ανταλλάξει κάρτες, όπως επιβάλει η ηλίθια επαγγελματική ετικέτα...
    Και ξέρεις τις ετικέτες πόσο τις απεχθάνομαι...

    Πριν λίγες ώρες αντιμετώπισα στο κορμί της την ομορφιά...και δεν την φοβήθηκα...
    δεν με εξύψωσε...δεν μου προκάλεσε κανένα σκίρτημα...
    Την ρούφηξα σαν το ναρκομανή που τριγυρνούσε με την σύριγγα αδειανή
    και το λάστιχο να κάνει την φλέβα ν'ασφυκτιά...

    ...Αναζήτησα την ομορφιά και την σιχάθηκα...ανακατεύτηκα καθώς της δάγκωνα το στήθος
    πάνω στα καθαρά σεντόνια...Αηδίασα, γιατί μέσα στα πράσινα της μάτια είδα εσένα...
    Χθες θα ήταν 7 χρόνια που θα ήμασταν μαζί, 5 μήνες που δεν είχαμε επαφή καμία...γιατί μου έστειλες
    εκείνο το μήνυμα? Λες και δεν είχα ήδη αρκετά μνημόσυνα στο ημερολόγιο μου...
    Γεύτηκα την ομορφιά στους σκαλισμένους της γλουτούς και την σιχάθηκα...γιατί μου έμεινε το δικό σου το μήνυμα στις κόγχες...

    Μην με ρωτάς τι ώρα είναι...περασμένες 04.30 και το ένα τσιγάρο να διαδέχεται το άλλο...το πόδι νευρικά να χτυπάει στο τσιμέντο, ρυθμικά...μελωδία της μοναξιάς, της δυστυχίας, δίχως χορδές, πλήκτρα η πνευστά, την τελευταία μου ανάσα την άφησα στο στόμα της και τώρα αυτή κοιμάται...
    Και συνεχίζω να σου γράφω μια επιστολή που ποτέ σου δεν θα λάβεις...γιατί στο μήνυμα σου δεν απήντησα και ούτε θα το κάνω...Πηγαίνω μονάχα στο αυτοκίνητο...να πιάσω εκείνο το κουτάκι, το φυλαχτό μου το μονάκριβο που όταν σου εξήγησα μετά από τρία χρόνια που ήμασταν μαζί...σου κόπηκαν τα χείλη...
    Να ψηλαφίσω δυο κορδέλες - μια ροζ, μια μπλε -, της Νάντιας το δαχτυλίδι...εκείνο που μου χάρισε σ' ένα αεροδρόμιο στην Ιταλία ένα Γενάρη μακρινό...πριν φύγει για Λονδίνο...και έπειτα να προσφερθεί βιολί, σε σύννεφα δοξάρια...
    Μα τη δικιά μας βέρα εγώ την πέταξα ένα Δεκέμβρη πίσω, τσαλακωμένη μέσα σε γράμματα, φωτογραφίες, υποσχέσεις, εκεί στο μόλο του πρώτου ταξιδιού μας στην Τεργέστη...

    Και μετά αναρωτιόσουν τι βρίσκω στο χειμώνα...πως γίνεται το ψύχος να λατρεύω και στη βροχή να ψάχνω τη γαλήνη...Το λοιπόν και τώρα βρέχει και δεν με νοιάζει μούσκεμα κι αν γίνω...
    Γιατί πριν λίγες ώρες στο δέρμα τ'αλαβάστρινο κάποιας που δεν είναι εσύ...την ομορφιά ίσως και μετά από μήνες να την συνάντησα στ' αλήθεια...και δεν με τρόμαξε...δεν μου έσκισε τα σωθικά...απλά επειδή δεν χρειαζόταν να μιλήσει...
    και την αγάπη πια δεν τη σιχαίνομαι, τα όνειρα, τα γέλια...Πως γίνεται να νιώθεις αποστροφή για κάτι που δεν γνωρίζεις?
    Κι έγιναν οι μέρες μου αλάτι που έκαψε τις ρίζες...
    Αυτό το γαμημένο μήνυμα τι το θελες να στείλεις...εκτός από μια επέτειο πτώμα και τα γενέθλια σου είχες...Νομίζεις πως το ξέχασα, για δώρο τι σου αφήνω? Εκείνες τις δυο κορδέλες στο κουτάκι και διάλεξε το χρώμα...για κείνο το πλάσμα που το φως ποτέ του δεν το είδε...

    Τώρα πάνω από κείνη στέκομαι και την παρατηρώ ενώ κοιμάται...μονάχα με την δεξιά την κόρη μου να ρέει κι ένα κόμπο στο λαρύγγι...
    Γιατί το καταραμένο σου το μήνυμα εσένα δεν μου θύμισε...αλλά εκείνον που ίσως κάποτε να ήμουν...
    ...και την ασχήμια μου την τωρινή...το ατελείωτο κενό μου αντίκρισα...και με σιχάθηκα και τρόμαξα...
    Και γι'αυτό σ'ευχαριστώ...Te ne ringrazio dal profondo...και αυτά τα τελευταία, σίγουρα τα μόνα λόγια που εσύ μπορείς να καταλάβεις...
    Αλλά δεν πειράζει...Κανείς και τίποτε ξανά, εσένα μην πειράξει...
    Το λοιπόν, χρόνια σου πολλά γλυκιά μου και αν δεν σου γράφω ευτυχισμένα μας 7, συγχώρεσε με...
    Όταν γυρίσω σπίτι μου, κεράκι θ'ανάψω και σε σένα...αλλά νερό μην περιμένεις...
    Γιατί, μέσα μου τις ταφόπλακες όσο κι αν κάποτε τις πότισα...
    Οι δικοί μου οι νεκροί, ποτέ τους δεν ανθίσαν...

    Και τι απέμεινε στο τέλος απ΄τους δυο μας?
    Κάποιες χαμένες νοσταλγίες, στιγμιαίες...ένα σάλτο της ίριδας μηχανικό...
    Το σώμα που εδώ και 9 μήνες σαν τρύπιο καλάθι, συσκευασμένες ηδονές ξανά μαζεύει σε σάρκινα παντοπωλεία...

    ...Και στο λαρύγγι ξυραφάκια, που τις Άλπεις να ξεσκίζουν...
    Last edited by a moderator: Mar 21, 2015
  4. gata

    gata Guest

    !!!!!!
  5. Με πιάνεις αδιάβαστο χαχαχα...:ghost::scared:
    gata likes this.
  6. gata

    gata Guest

    Εγώ πάντως σε διαβάζω...
    Tenebra_Silente likes this.
  7. Και είναι σαν να μου μιλάς....Και σ'ευχαριστώ πολύ που το κάνεις...
    Elizabeth and gata like this.
  8. MissQ

    MissQ Cor Cordis

    Country:
    Greece
    Joined:
    Oct 26, 2014
    Posts:
    1,099
    Threads:
    14
    Likes Received:
    3,078
    Gender:
    Female
    Status:
    Switch
    Ακούς ;


    Βρέχει εδώ..Όλη νύχτα βρέχει μου λένε.
    Ίσως θα'πρεπε να τους πιστέψω, ίσως πάλι να τους φτύσω. Να δουν τι πάει να πει βροχή. Αφού για κανέναν που κρατάει ομπρέλα δεν βρέχει ποτέ. Μια ψευδαίσθηση είναι, πάνω στο αδιάβροχο που φόρεσαν μαζί με την πρώτη τους σαλιάρα. Τρέμουν μη τυχόν και λεκιαστούν.

    Κι εγώ, που μεταλάμβανα από τα δικά σου σύννεφα κρατάω τα χείλη μου στεγνά. Με μούσκευες ως το κόκαλο και τίναζες τα φύλλα μου να μοσχομυρίσω σαν βασιλικός ολάνθιστος. Δεν είμαι αρκετά όμορφη για να με στολίσεις στο περβάζι σου, ούτε μου ταίριαξαν ποτέ οι γλάστρες. Καυστικό το δέρμα μου, διαβρωτικός εχθρός τους, άκρως κλειστοφοβικός.

    Όμως δώσε μου την πιο κατατρεγμένη σου ώρα, την πιο βαθιά ρωγμή που τρέμουνε τα πόδια σου. Εκεί θα φυτρώσω, να γεφυρώνω τα επίγεια κενά των φόβων σου. Δεν περιέχω χλωροφύλλη για να μου δώσεις ήλιους μα σου' χω φυλαγμένες τις πιο υγρές μου νύχτες. Να με ποτίζεις μόνο σαν με κρατάς στα χέρια σου..Να χαϊδεύεις με χαμόγελα τις ρίζες μου..
    Κι εγώ θα μεγαλώνω..θα θεριεύω...Θα ψηλώνω ..να σκύβω πάνω απ' το κεφάλι σου...
    Τα βράδια που ξένα σύννεφα θα θέλουν να δοκιμάσουν πάνω σου το ξέσπασμα τους.
  9. Πολύ όμορφο...ειλικρινά...έχει ψυχή μέσα του και φαίνεται...
    Αλλά αυτό το "πέρασμα"...

    Όμως δώσε μου την πιο κατατρεγμένη σου ώρα, την πιο βαθιά ρωγμή που τρέμουνε τα πόδια σου.

    Σ'ευχαριστώ που ήρθες να μου κάνεις παρέα εδώ...είχα αρχίσει να νιώθω μόνος μου...
    gata and MissQ like this.
  10. MissQ

    MissQ Cor Cordis

    Country:
    Greece
    Joined:
    Oct 26, 2014
    Posts:
    1,099
    Threads:
    14
    Likes Received:
    3,078
    Gender:
    Female
    Status:
    Switch
    Α όχι. Όχι μοναξιά.
    Θα εκπλαγεί κανείς αν αποφασίσει να κοιτάξει πραγματικά, πόσοι αυτόφωτοι αγαπάμε τα σκοτάδια μας.
    gata and Tenebra_Silente like this.
  11. Μόνο οι αυτόφωτοι αγαπούν τα σκοτάδια τους...Γιατί όχι μοναξιά? Θρέφει, αναδιπλώνει, είναι η καλύτερη παρέα αγαπητή....Κυρίως όταν οι άνθρωποι γύρω και δίπλα μας, είναι "λευκός θόρυβος"....Σαν εκείνα τα κενά στις ραδιοφωνικές συχνότητες...
    gata and MissQ like this.
  12. MissQ

    MissQ Cor Cordis

    Country:
    Greece
    Joined:
    Oct 26, 2014
    Posts:
    1,099
    Threads:
    14
    Likes Received:
    3,078
    Gender:
    Female
    Status:
    Switch
    Όχι στη μοναξιά με την έννοια που ανέφερες πιο πάνω. Εδώ δηλαδή. Στο συγκεκριμένο πλάτος και μήκος όπου τέμνονται σκιές και βαθιές τομές.
    Πίστεψέ με πως στην υπόλοιπη περιγραφή σου, δεν υπάρχουν αρκετά like για να σου πω πόσο συμφωνώ.
    gata and Tenebra_Silente like this.
  13. gata

    gata Guest

    Πολύ μου αρεσετε και οι δύο.. @MissQ μου.... Καλώς ήρθες και πάλι..... Μου ελειψε η γραφή σου πολύ!!!
    MissQ and Tenebra_Silente like this.
  14. Ας πούμε μοναχικότητα λοιπόν...Επιλογή και όχι ανάγκη...Εδώ βλέπω ότι συναντιούνται μυαλά και ψυχές...πέρα από δέρμα, η βλέμματα και φωνές...Και μου αρέσει αυτό το σταυροδρόμι....Τόσο οικείο...τόσο απόμακρο συνάμα...Μια γουλιά καφέ και για εσάς...Και μια τζούρα με τον καπνό να εγκαταλείπει τα χείλη και να χαράζει την βροχή...
    MissQ and gata like this.
  15. Εγώ περιμένω κι εσένα εδώ...Και ξέρω ότι μπορείς να έρθεις...Αρκεί να το θελήσεις...Εγώ την MissQ την ανακαλύπτω τώρα...και μου αρέσει πολύ η πένα της από αυτό το λίγο που είχα την τύχη να διαβάσω μέχρι τώρα...
    MissQ and gata like this.
  16. gata

    gata Guest

    Με έχετε λιώσει.... Συνεχίστε
    nightdriver and (deleted member) like this.
  17. gata

    gata Guest

    Μπορείς πολύ απλά να διαβάσεις την πένα της και θα καταλάβεις πολλά.... Αν δεν το έχεις κάνει ήδη.... Απλά χάνεις
    Tenebra_Silente likes this.
  18. Διαβάζω αργά και με όρεξη πάρα πολλούς και πολλές από εσάς...Είμαι ακόμη στην αρχή...Και το κάνω με την δέουσα προσοχή και σεβασμό...Δεν μου αρέσει να αφήνω απλά τα μάτια να γλιστρούν...
    brenda, Ippoliti, MissQ and 1 other person like this.
  19. gata

    gata Guest

    Βρίσκομαι σε φάση μερικής αποτοξινωσης... Εύχομαι να.αργήσετε να με δείτε εδώ :p
    Tenebra_Silente and MissQ like this.
  20. Εγώ είμαι σε φάση ολικής αποτοξίνωσης από ένα άλλο μέρος ( και από κάποιους ανθρώπους επίσης )...Σε αυτό το φόρουμ βρέθηκα κατά τύχη...Άφησα ένα φωτάκι...Θα αποχωρήσω κι από εδώ σύντομα...Αλλά τον μίτο για να επιστρέψω, δεν τον αφήνω από τα χέρια...Γιατί αξίζει τον κόπο...Αν το ένστικτο μου δεν πέφτει έξω...Σου εύχομαι κι εγώ να αργήσεις να εμφανιστείς εδώ χαχαχα
    gata likes this.

Share This Page